Albicocca – Mirella's Way

Stories from a quiet rebel with an apricot heart.

recent posts

about

About Me

Terms and Conditions/Regulamin

Privacy Policy/Polityka Prywatności

Disclaimer/Zastrzeżenie

  • On How the Rush Steals Our Presence

    I haven’t written in so long. A lot has been going on, I was exhausted, and – as life goes – I just didn’t have the energy to write. Yet, the topics I wanted to share were constantly spinning in my head. I kept jotting them down on a piece of paper.

    There is one reflection in particular I wanted to share today. It’s another quote from my Stoic calendar: “Hurry humiliates” (Pospiech upokarza).

    In a Constant Rush

    I don’t know how others cope with the avalanche of tasks to do and places to be on time. I often find myself in a perpetual rush. I leave the house too late to get anywhere calmly. Every single morning, I promise myself I’ll wake up 15 minutes earlier and leave early enough to cycle to work without rushing.

    On one hand, I actually enjoy that fast bike ride—when the streets are still empty, and I don’t have to look out for other cyclists. Often, thanks to the speed, I catch the rhythm of the green lights. That rush clears my mind and gives me the energy to start the day. On the other hand, I wish I didn’t have to ride fast; I wish I only did it when I felt like it.

    It’s the same with other things, like cleaning. I don’t like cleaning, but I like it when it’s clean. Usually, I try to clean quickly, following a plan, performing the tasks almost automatically. Yet sometimes I look at my apartment and think it deserves more attention and heart. I take special care of my plants, which bring more life and a welcoming vibe to the space. I love taking care of them and watching them grow and thrive.

    “Mom, Are We Late? Do We Need to Run?”

    There is no room for mindfulness in a hurry. I know how crucial mindfulness is in life, which is why I try to practice it in what I do. I always try to be fully present when I play with my daughter. I truly believe that haste and the scattered energy that comes with it deeply affect the quality of our relationships.

    My daughter always notices when I’m in a rush, making excuses that I still have something else to do. She hates it when I’m not 100% engaged in our playtime. Usually, we draw together or build something out of paper and cardboard. When I’m tired or have things left to do that I want to finish before our evening meal (which we usually eat around 6 PM), I just can’t stop thinking about them. When Gaja asks or begs me for something, and I reply with “in a minute” or don’t answer at all, the game loses its joy for her. She sees that I’m not engaged, and despite me physically being there, she starts playing by herself. She no longer needs me.

    Other times, I get completely immersed, and we have so much fun together, but right in the middle of it, I suddenly remember that I left dinner on the stove. I jump up and run to the kitchen. Gaja is instantly snapped out of her play rhythm, out of the world she was in. She is on the verge of tears. I try to explain that something is burning and that I’ll be right back, but she has already been brutally pulled away from her world. Often, she doesn’t want to play anymore, and I am left with a sad realization: my daughter will remember from her childhood that mom used to cut playtime short because she had to run to the kitchen. Her dad is a much better playtime companion because when he plays, he truly plays.

    The worst part isn’t just that I’m not 100% present; it’s that I’m teaching my child that this kind of behavior is okay. I’ve noticed that she, too, struggles to focus on certain tasks. Maybe they are just things she doesn’t like doing, but perhaps she would focus better if she didn’t see adults constantly failing to focus on what they are doing.

    Like an Unwelcome Guest

    Adults, of course, notice when we are in a hurry too. When we don’t focus on a conversation, we become superficial. I always feel like a guest who arrived at the wrong time when I talk to someone whose mind is elsewhere, looking as if they are rushing off somewhere. I try to end the conversation as quickly as possible because I feel like a nuisance—even when that person assures me they have time and are glad to talk. If that’s how I feel, others must feel the same way around me when I am rushed and mentally absent.

    I always look with admiration at people who are truly mindful during a conversation. They are present in the here and now. If they are in a hurry, they communicate it clearly, avoiding being only half-present. There are two pairs of parents at my daughter’s school who do this. I love talking to them; I see them as a role model. I want to act that way too.

    Years ago, in one of my first jobs—I was maybe 25 at the time—my boss told me I was “frenetic” (narwana). I would have never thought of myself that way, but the way I think is exactly what causes my lack of focus on a single task. Even though another 25 years have passed since I heard that word, mindfulness remains my weakness.

    At Most, We’ll Be Late

    When I’m late, I usually run, falling into a sort of panic attack, as if the world will end if I don’t make it on time. Of course, I hate being late—I consider it a lack of respect for others who are on time. However, that feeling of panic is awful, and I don’t want to pass it on to my daughter. Recently, we were walking to an after-school activity, and she asked me anxiously: “Mom, are we late? Do we need to run?”. It made me feel terribly sad.

    I decided that this is something I need to work through. Admittedly, I have a very loose relationship with time and clocks; I rarely look at them, which often causes me to leave the house too late. But my relationship with time is a topic for a completely different post.

    “Hurry humiliates”—these words hit me so powerfully that I stopped telling my daughter that we have to rush because it’s late.

    So be it. At most, we’ll be late.

  • O tym, jak pęd zabiera nam obecność

    Tak długo nie pisałam. Wiele się działo, byłam zmęczona i – jak to w życiu – nie miałam siły na pisanie. Jednak cały czas miałam w głowie tematy, którymi chciałam się podzielić. Spisywałam je sobie na kartce.

    Jednym przemyśleniem chciałam się dzisiaj podzielić. To znowu cytat z mojego stoickiego kalendarza: „Pośpiech upokarza”.

    W wiecznym biegu

    Nie wiem, jak inni radzą sobie z nawałem spraw, które należy zrobić, i miejsc, w których należy być na czas. Ja często jestem w tzw. biegu. Zbyt późno wychodzę z domu, żeby spokojnie dotrzeć na miejsce. Codziennie rano obiecuję sobie, że wstanę 15 minut wcześniej i wyjdę na tyle szybko, by jechać do pracy bez pośpiechu.

    Z jednej strony lubię tę szybką jazdę na rowerze – kiedy ulice są jeszcze puste, nie muszę zwracać uwagi na innych rowerzystów, a dzięki prędkości wpadam w rytm zielonych świateł. Ten pęd oczyszcza mój umysł i daje energię na start. Z drugiej strony, chciałabym móc wybierać szybką jazdę tylko wtedy, gdy mam na to ochotę, a nie z przymusu.

    Tak samo jest ze sprzątaniem. Nie lubię sprzątać, ale lubię, gdy jest czysto. Zwykle robię to szybko, automatycznie, według planu. Jednak czasem myślę o moim mieszkaniu – że warte jest tego, by włożyć więcej uwagi i uczucia w dbanie o nie. Szczególnie dbam o rośliny, które nadają wnętrzu życia. Lubię na nie patrzeć i widzieć, jak rosną.

    „Mamo, czy musimy biec?”

    W pośpiechu nie ma miejsca na uważność. Wiem, jak jest istotna, dlatego staram się ją wprowadzać do codzienności. Szczególnie wtedy, gdy bawię się z córką. Wierzę, że pośpiech i rozproszona energia niszczą jakość relacji.

    Moja córka zawsze zauważa, kiedy jestem myślami gdzie indziej. Nie lubi, gdy nie angażuję się w zabawę na sto procent. Zwykle rysujemy razem lub budujemy coś z kartonów. Kiedy jestem zmęczona lub myślę o rzeczach, które muszę skończyć przed wspólnym posiłkiem (zwykle jemy ok. 18:00), nie umiem przestać o tym myśleć. Gdy Gaja o coś prosi, a ja odpowiadam: „za chwilę” albo milczę, zabawa przestaje sprawiać jej satysfakcję. Widzi mój brak zaangażowania i zaczyna bawić się sama. Już mnie nie potrzebuje.

    Czasem bywa też tak, że angażuję się bez reszty, mamy super czas, ale nagle przypominam sobie o nastawionym obiedzie. Zrywam się i biegnę do kuchni. Gaja zostaje brutalnie wyrwana ze swojego świata, chce jej się płakać. Ja się tłumaczę, że coś się przypala, a w głowie zostaje mi smutny wniosek: moja córka zapamięta z dzieciństwa, że mama przerywała zabawę w połowie, bo musiała biec do kuchni. Tata jest pod tym względem lepszym kompanem – jeśli się bawi, to jest w tym na sto procent.

    Najgorsze jest to, że uczę moje dziecko, iż taki brak uważności jest w porządku. Zauważyłam, że ona także zaczyna się rozpraszać przy niektórych czynnościach. Może po prostu kopiuje zachowania dorosłych?

    Jak głośny natręt

    Dorośli też oczywiście zauważają nasz pośpiech. Kiedy nie skupiamy się na rozmowie, stajemy się powierzchowni. Zawsze czuję się jak gość, który przyszedł nie w porę, gdy rozmawiam z kimś, kto błądzi myślami gdzie indziej i ciągle się spieszy. Staram się wtedy jak najszybciej skończyć dialog, bo czuję się jak natręt – nawet jeśli ta osoba zapewnia, że ma czas. Skoro ja się tak czuję, inni pewnie czują się podobnie przy mnie.

    Z podziwem patrzę na ludzi obecnych „tu i teraz”. W szkole mojej córki są dwie pary rodziców, którzy potrafią jasno skomunikować: „przepraszam, spieszę się, porozmawiajmy innym razem”, zamiast rozmawiać w biegu. Stawiam ich sobie za wzór.

    Kiedyś, w mojej pierwszej pracy – miałam wtedy może 25 lat – szef powiedział mi, że jestem „narwana”. Nigdy tak o sobie nie myślałam, ale to właśnie ten sposób myślenia generuje brak skupienia. Minęło kolejne 25 lat, a uważność nadal jest moją słabą stroną.

    Najwyżej się spóźnimy

    Kiedy jestem spóźniona, wpadam w panikę, jakby od tych kilku minut zależały losy świata. Oczywiście szanuję czas innych, ale ten lęk jest okropny. I najgorsze, że zaczęłam go przekazywać córce. Ostatnio, gdy szłyśmy na zajęcia, zapytała mnie z lękiem: „Mamo, czy jesteśmy spóźnione? Czy musimy biec?”. Zrobiło mi się potwornie przykro.

    Zrozumiałam, że to wymaga przepracowania. Mam specyficzny, luźny stosunek do czasu i rzadko spoglądam na zegarek, przez co wychodzę za późno – ale to temat na osobny wpis.

    Słowa „pośpiech upokarza” uderzyły mnie tak mocno, że podjęłam decyzję. Przestałam powtarzać córce, że musimy pędzić, bo jest późno.

    Trudno. Najwyżej się spóźnimy.

  • Wind in the Sails

    I find myself returning again to my resolution about writing this blog.

    It stresses me a little that I decided to commit to it. I already published a post saying it was my New Year’s resolution — and now I constantly have this thought in the back of my mind that it’s time for another post. Meanwhile, life is happening. Other things demand my time and energy, and I don’t always have enough of either.

    And yet, I didn’t start this blog out of obligation.
    I started it because I wanted to pour my thoughts onto “paper.”

    Lately, I’ve been thinking a lot about what I should focus on. I want to change jobs or start my own business — maybe both — but it’s difficult to decide what that should actually be.

    This is a long introduction to the thought I wanted to share today.

    In my calendar, I came across a quote by Seneca:

    “If a sailor does not know to which port he is sailing, no wind is favorable.”

    That sentence feels like a wind blowing into my sails from the right direction. In my current situation, it motivates me to act. It sits in my mind — gently, but firmly — encouraging me to make a decision.

    Once again, I realized how powerful words can be.

    Until now, I often looked to my partner when making decisions. I wanted him to support me and to take part in choosing the direction. But now I feel that it is I who must decide. The wind may help — but I am the one holding the helm.

    So I ask myself what is really holding me back.
    Is it fear of failure? Or simply exhaustion?

    I think I can handle failure. After every attempt — even an unsuccessful one — something remains: experience. It enriches me and helps me either try again or consciously let go.

    What unsettles me most are other people’s comments. Especially when they are destructive, or when I’m not able to implement their advice. Often, people don’t fully understand my motives, even if they speak with good intentions. That can be frustrating — particularly when I respect and care about the person commenting.

    But even criticism after failure wouldn’t stop me from trying again.

    My partner says I give up on my ideas too quickly. Sometimes I think that if I didn’t have a small child and had more energy, I wouldn’t abandon my ideas so easily.

    There’s no denying that being the mother of an almost seven-year-old — especially at my age — is physically demanding.

    I don’t sleep well, my body doesn’t regenerate as it used to, and I often feel tired. Because of that, I postpone thoughts of taking on new challenges.

    And yet, I truly like change. The new — the unknown — can paralyse me with fear, but at the same time, curiosity pushes me forward.

    So here I am, in a moment when the desire for something new feels strong, and the thought of “wind in my sails” gives me energy.

    Perhaps now the most important thing is simply to choose a port.

  • Wiatr w żagle

    Znowu wracam do mojego postanowienia o pisaniu bloga.
    Trochę mnie stresuje to, że postanowiłam go pisać. Opublikowałam już wpis o tym, że to moje noworoczne zobowiązanie — i teraz wciąż mam w głowie myśl, że już czas na kolejny post. A tymczasem dzieją się inne rzeczy i nie zawsze mam na to czas ani energię.

    Z drugiej strony nie zaczęłam pisać bloga z przymusu. Zaczęłam, bo chciałam przelać moje myśli na „papier”.

    Ostatnio jednak coraz częściej zastanawiam się, na czym powinnam się skupić. Chcę zmienić pracę albo zacząć własny biznes — może jedno i drugie — ale trudno mi zdecydować, co miałoby to być.

    To długi wstęp do myśli, którą chciałam się dziś podzielić.

    W moim kalendarzu przeczytałam słowa Seneki:
    „Dla żeglarza, który nie wie, do jakiego portu zmierza, niekorzystny jest każdy wiatr.”

    Ta myśl jest dla mnie jak wiatr wiejący w żagle z właściwej strony. W mojej obecnej sytuacji motywuje mnie do działania. Jest w mojej głowie i delikatnie, ale stanowczo nakłania mnie do podjęcia decyzji.

    Po raz kolejny uświadomiłam sobie, jaką moc mają słowa.

    Do tej pory często oglądałam się na mojego partnera. Chciałam, żeby wspierał mnie w decyzjach i uczestniczył w ich podejmowaniu. Teraz czuję, że to ja muszę zdecydować. Wiatr może pomóc, ale to ja trzymam ster.

    Zastanawiam się więc, co mnie powstrzymuje. Czy to lęk przed porażką, czy raczej zmęczenie?

    Z porażką — wydaje mi się — potrafię sobie poradzić. Po każdej próbie, nawet nieudanej, zostaje doświadczenie. Ono wzbogaca i pomaga w kolejnych próbach albo w świadomej rezygnacji.

    Najbardziej drażnią mnie komentarze innych. Szczególnie wtedy, gdy są destrukcyjne albo kiedy nie jestem w stanie ich wcielić w życie. Często inni nie rozumieją moich motywów, choć komentują w dobrej wierze. To bywa frustrujące — zwłaszcza gdy darzę te osoby sympatią i szacunkiem.

    Ale nawet komentarze po porażce nie są w stanie powstrzymać mnie przed kolejną próbą.

    Mój partner mówi, że zbyt szybko rezygnuję ze swoich pomysłów. Myślę czasem, że gdybym nie miała małego dziecka i więcej energii, nie rezygnowałabym tak łatwo.

    Nie ma co ukrywać — bycie mamą prawie siedmiolatki, szczególnie w moim wieku, jest wyzwaniem. Fizycznym.

    Nie śpię najlepiej, mój organizm nie regeneruje się tak, jakbym chciała, i często czuję zmęczenie. Dlatego myśl o podejmowaniu nowych wyzwań odkładam w czasie.

    Z drugiej strony bardzo lubię zmiany. To, co nowe, z jednej strony paraliżuje mnie stresem przed nieznanym, a z drugiej — ciekawość tego nowego napędza mnie do działania.

    Jestem więc w momencie, w którym chęć nowości jest ogromna, a myśl o „wietrze w żagle” dodaje mi energii.

    Może teraz najważniejsze jest to, żeby w końcu wybrać port.

  • Minimalizm

    Minimalizm dla każdego znaczy coś innego. Na tym blogu chcę pisać o tym, czym jest on dla mnie — oraz o rzeczach, które są z nim pośrednio lub bardzo bezpośrednio związane. Wszystko zależy od tego, jak rozumiemy minimalizm.

    Dla mnie minimalizm jest filozofią życia, bliską stoicyzmowi. To nie tylko porządek w szafie, torebce czy domu, ale także porządek w myślach i decyzjach. Poukładanie jest ważne, bo dzięki niemu wiemy, co mamy — i dlaczego to mamy.

    Ale porządek to nie wszystko. Równie istotna jest świadomość wyborów: tego, co wkładamy do szafy, do życia, do naszej codzienności. Bo to wszystko niesiemy ze sobą przez życie. Im mniej rzeczy — tym lżej. Im bardziej świadomie wybrane — tym łatwiej je unieść.

    Świadome wybory bardzo ułatwiają podejmowanie decyzji. Zwłaszcza wtedy, gdy wiemy, co jest dla nas ważne. Dziś chcę napisać o podejmowaniu decyzji na przykładzie zakupu ubrań.

    Skupiam się na ubraniach, bo wydajemy na nie dużo pieniędzy, zajmują dużo miejsca w naszych szafach, a przy okazji moda generuje ogromne obciążenie dla środowiska. O tym jednak napiszę innym razem. Dziś interesuje mnie sam moment decyzji.

    Wczoraj oglądałyśmy z moją córką kurtki. Przy jednej z nich zatrzymała się i powiedziała:

    „Podoba mi się, ale to nie mój styl.”

    I pomyślałam, że to niezwykła umiejętność jak na sześciolatkę. Podoba mi się — ale nie ma na to miejsca w mojej szafie, bo to nie jestem ja.

    U dorosłych ta decyzja rzadko bywa tak prosta. Często nawet nie wiemy, czy danej rzeczy naprawdę potrzebujemy. Z ubraniami jest trochę jak z jedzeniem — kiedy jesteśmy głodni i robimy zakupy, kupujemy znacznie więcej, niż potrzebujemy. Lodówka się zapełnia, jedzenie się psuje, a my musimy je wyrzucić.

    Z ubraniami bywa podobnie. Kupujemy pod wpływem impulsu: bo ładne, bo przecenione, bo „taka okazja”. A potem wrzucamy je do szafy i o nich zapominamy.

    Kiedy potrzebuję jakiegoś elementu garderoby, często zaglądam najpierw na Vinted. Ilość rzeczy — czasem zupełnie nowych, nawet z metką — zawsze mnie zaskakuje. Zastanawiam się, czy to nietrafione prezenty, czy zakupy dokonane bez zastanowienia. Kupowanie online ułatwia decyzję, ale nie zawsze ułatwia refleksję. Zwrot też wymaga energii, której nie zawsze mamy wystarczająco dużo.

    Dlatego pomocne jest dla mnie posiadanie kilku prostych zasad dotyczących szafy:

    • znajomość własnego stylu i kolorystyki,
    • określona liczba rzeczy, które chcę mieć,
    • zasada: kupując nowe — pozbywam się starego,
    • kilka dobrej jakości, klasycznych ubrań, które można łączyć na różne sposoby.

    Przed zakupem staram się też odpowiedzieć sobie na kilka pytań:

    • czego naprawdę potrzebuję,
    • ile chcę na to wydać,
    • gdzie lubię robić zakupy i jakim markom ufam.

    Coraz większe znaczenie ma dla mnie także materiał i marka, ale o tym napiszę w osobnym poście.

  • Minimalism

    Minimalism means something different to everyone. On this blog, I write about what it means to me — and also about things that are connected to it, sometimes indirectly, sometimes very directly. It all depends on how we understand minimalism.

    For me, minimalism is a life philosophy, close to Stoicism. It’s not only about order in a wardrobe, in a bag, or at home — it’s also about order in life itself. This sense of order matters, because when things are arranged, we know what we have and where it belongs.

    But order alone is not enough. Just as important is awareness of our choices — what we put into our wardrobe, our life, our everyday routines, and what we carry with us through life. The fewer things we carry, the lighter we feel. And the more consciously those things are chosen, the easier they are to carry.

    Being aware of our values makes decisions easier. When we know what truly matters to us, choosing becomes simpler. Today I want to write about decision-making using the example of buying clothes.

    I focus on clothing because we spend a lot of money on it, it takes up a lot of space in our wardrobes, and the fashion industry generates enormous pressure on the environment. I won’t go deeper into environmental issues here — I’ll write about that another time. Today I want to focus on the moment of choice.

    Yesterday, my daughter and I were looking at jackets. She stopped at one and said:

    “I like it, but it’s not my style.”

    I found that remarkable, especially coming from a six-year-old. I like it — but there’s no place for it in my wardrobe, because it’s not me.

    For adults, this decision is rarely so simple. Often, we don’t even know whether we really need something. Clothes are a bit like food shopping — when we’re hungry, we buy far more than we need. The fridge fills up, we can’t eat everything, food goes bad, and we throw it away.

    The same happens with clothes. We buy impulsively — because something looks great, because it’s on sale, because it feels like an opportunity we can’t miss. Later, at home, we either wonder why we bought it or simply put it in the wardrobe and forget about it.

    When I need a specific piece of clothing, I often check Vinted first — an app where you can buy second-hand clothes. I’m always amazed by how many items there are that are brand new, sometimes even with tags still on. I wonder whether these are unwanted gifts or purchases made without much thought. Of course, when shopping online, clothes don’t always look the same in real life — the colour, the fabric, the cut. We can return them, but returning also takes effort and energy, which we don’t always have enough of, even if online shops make returns easy.

    That’s why I find it helpful to have a few simple principles when it comes to my wardrobe:

    • knowing my own style and colour palette,
    • setting limits on how many items I want to own,
    • following the rule: when I buy something new, I let go of something old,
    • owning a few good-quality, classic pieces that can be combined in different ways and worn on various occasions (like the little black dress).

    Before buying something, I also try to decide in advance:

    • what I actually need,
    • how much I want to spend,
    • which brands or shops I trust — this also helps reduce impulsive purchases.

    For me, it also matters what materials clothes are made from and which brand stands behind them. But that’s a topic for a separate post.

  • Techniques That Support Perseverance

    I recently wrote about perseverance.

    After publishing that post, a friend of mine read it and we started a conversation about whether giving up on resolutions is a sign of a lack of perseverance or weakness. We came to the conclusion that it probably isn’t — at least not entirely.

    It seems to me that the reason why we give up on a particular intention matters greatly. If we let go because a resolution has lost its meaning for us, has stopped being valuable or attractive, then there may be no need to continue pursuing it. The time and energy required to carry it out might turn out to be more valuable than achieving the goal itself.

    However, if a resolution is still important to us and we can still see its value, then — in my opinion — it’s worth making the effort to continue, even when difficulties appear along the way.

    Not every act of giving up is a failure — sometimes it is a conscious choice.

    The same friend also shared with me some ways of practising gratitude on a daily basis. One of them is keeping a journal. I asked my daughter whether she would like to write down things we are grateful for together. She embraced the idea with great enthusiasm. She took out her favourite notebook, divided the page in half — she writes on one side, and I write on the other.

    She also invited her dad to join in. One day my daughter and I write our gratitude notes together, and the next day her dad does it with her. In this way, the whole family takes part in practising gratitude.

    So far, this method has been working very well. We do it in the evening, when we are calm and settled. It’s also a good moment to reflect on the day that has passed.

    Lately, I’ve been thinking that this blog was meant to be about minimalism and sustainability, and for now it mostly serves as a space for gathering my thoughts and putting them in order.
    And perhaps that’s exactly what I need at this moment.

  • Techniki wspomagające wytrwałość

    Pisałam ostatnio o wytrwałości.

    Po publikacji tego posta moja koleżanka przeczytała go i rozpoczęłyśmy rozmowę na temat tego, czy rezygnacja z postanowień jest oznaką braku wytrwałości albo słabości. Doszłyśmy do wniosku, że chyba nie do końca.

    Wydaje mi się, że ogromne znaczenie ma powód, dla którego rezygnujemy z realizacji jakiegoś postanowienia. Jeśli odpuszczamy dlatego, że przestało być dla nas ważne, straciło swoją wartość albo przestało być atrakcyjne, to być może nie ma sensu dążyć do jego realizacji. Czas i energia, które musielibyśmy w to włożyć, mogą okazać się cenniejsze niż samo osiągnięcie celu.

    Jeśli jednak postanowienie nadal jest dla nas ważne i wciąż widzimy w nim sens, wtedy — moim zdaniem — warto spróbować je kontynuować, nawet jeśli po drodze pojawiają się trudności.

    Nie każda rezygnacja jest porażką — czasem jest świadomym wyborem.

    Ta sama koleżanka podzieliła się ze mną także sposobami na codzienne praktykowanie wdzięczności. Jednym z nich jest prowadzenie pamiętnika. Zapytałam moją córkę, czy chciałaby razem ze mną zapisywać rzeczy, za które jesteśmy wdzięczne. Z ogromnym zaangażowaniem zabrała się do tego pomysłu. Wyjęła swój ulubiony notes, podzieliła kartkę na pół — po jednej stronie zapisuje ona, po drugiej ja.

    Do tej praktyki włączyła również tatę. Jednego dnia ja zapisuję z córką nasze myśli, a kolejnego robi to tata. W ten sposób cała rodzina uczestniczy w praktykowaniu wdzięczności.

    Na razie ten sposób bardzo dobrze się sprawdza. Robimy to wieczorem, kiedy jesteśmy już spokojni i wyciszeni. To także dobry moment na podsumowanie dnia.

    Teraz myślę sobie, że ten blog miał być o minimalizmie i zrównoważonym rozwoju, a póki co służy głównie zbieraniu moich myśli i ich porządkowaniu.
    I chyba właśnie tego teraz najbardziej potrzebuję.

  • On Perseverance

    When I was writing my previous post, I thought I would make only one New Year’s resolution. But as I reflected more on the idea of practice — of introducing new behaviours into everyday life — the question of perseverance naturally appeared. Because without perseverance, no practice can truly last.

    A friend of mine decided several times that she would not drink alcohol for an entire year. And each time, she kept that resolution without breaking it. I, on the other hand, usually don’t make New Year’s resolutions. But after some deeper reflection, I realised that the New Year is just as good a moment to start or end something as any other time. So why not begin now?

    So I decided that this year I will practise gratitude — and perseverance.

    Perseverance is a quality that helps us reach our goals. For me, it hasn’t always come easily. A good example is starting this blog. At the beginning, I had big plans: one post per week, a head full of ideas. Then came the technical side — preparing the website turned out to be more challenging than I expected, and I had to ask my partner for help.

    When the website was finally ready, something unexpected happened. I suddenly didn’t know what to write about. All the topics that had been swirling in my head simply disappeared. I realised then that I should write ideas down to avoid this in the future.

    But that wasn’t the main issue. The real challenge for me is that I’m not always persistent in carrying through my intentions. Sometimes even small difficulties become barriers that are hard for me to cross. And then I stop.

    I wonder whether this is only my problem.
    Or maybe you feel the same?

    That’s why my second New Year’s resolution is to practise perseverance. How often new posts appear here will be, for me, a small indicator of how I’m doing with this practice.

    I don’t know if that’s too much pressure.
    But we’ll see. 🙂

  • O wytrwałości

    Pisząc poprzedni post, myślałam, że zrobię tylko jedno noworoczne postanowienie. Jednak kiedy zaczęłam zastanawiać się nad „praktykowaniem” — czyli wprowadzaniem nowych zachowań do codziennej rutyny — szybko pojawiła się myśl o wytrwałości. Bo bez niej żadna praktyka nie ma szans się utrzymać.

    Moja przyjaciółka kilka razy postanowiła, że przez cały rok nie będzie piła alkoholu. I za każdym razem dotrzymała tego postanowienia. Ja z kolei zwykle nie robię postanowień noworocznych. Ale po chwili refleksji doszłam do wniosku, że Nowy Rok jest tak samo dobrym momentem na rozpoczęcie lub zakończenie czegoś jak każdy inny. Więc dlaczego nie zacząć właśnie teraz?

    Postanowiłam więc, że w tym roku będę praktykować wdzięczność — i wytrwałość.

    Wytrwałość jest cechą, która pozwala dochodzić do celu. Dla mnie nie zawsze była ona łatwa. Dobrym przykładem jest samo rozpoczęcie pisania tego bloga. Na początku miałam ogromne plany: jeden post tygodniowo, głowę pełną pomysłów. Potem przyszły kwestie techniczne — przygotowanie strony okazało się trudniejsze, niż zakładałam, i musiałam poprosić o pomoc mojego partnera.

    Kiedy strona w końcu była gotowa, wydarzyło się coś zaskakującego. Zupełnie nie wiedziałam, o czym pisać. Wszystkie tematy, które wcześniej kłębiły się w mojej głowie, nagle zniknęły. Pomyślałam wtedy, że powinnam je zapisywać, żeby uniknąć takiej sytuacji w przyszłości.

    Ale to nie był jedyny problem. Prawdziwym wyzwaniem dla mnie jest to, że nie zawsze potrafię być wytrwała w realizacji swoich postanowień. Czasem nawet drobne trudności stają się barierą, którą trudno mi przekroczyć. I wtedy się zatrzymuję.

    Zastanawiam się, czy to tylko mój problem.
    A może Wy też tak macie?

    Dlatego moim drugim noworocznym postanowieniem jest praktykowanie wytrwałości. To, jak często będą pojawiać się kolejne wpisy, będzie dla mnie pewnym wskaźnikiem tego, jak radzę sobie z tą praktyką.

    Nie wiem, czy nie jest to zbyt duża presja.
    Ale zobaczymy. 🙂